اختلالات یادگیری کودکان

آشنا بودن مربیان مهدکودک با اختلالات یادگیری در کودکان اهمیت زیادی دارد. بعضی از دلایل آن را در زیر برایتان آورده ایم:

تشخیص زودهنگام: آشنایی مربیان با اختلالات یادگیری به آنها کمک می‌کند تا علائم اولیه را زودتر شناسایی کرده و تشخیص دهند.

برنامه آموزشی متناسب: فهم دقیق از اختلالات یادگیری به مربیان کمک می‌کند تا برنامه‌های آموزشی را به‌طور مخصوص برای نیازهای هر کودک تنظیم کنند و به ایجاد محیطی حمایت‌ کننده  برای رشد و یادگیری کودکان کمک کنند.

استفاده از متدهای آموزشی موثر: آشنایی با اختلالات یادگیری به مربیان این امکان را می‌دهد تا از متدهای آموزشی مناسب برای هر نوع اختلال بهره‌مند شوند و به بهبود مهارت‌های کودکان کمک کنند.

مدیریت بهتر کلاس: فهم درست از اختلالات یادگیری به مربیان کمک می‌کند تا مدیریت کلاس خود را بهبود بخشند و به کودکان با اختلالات یادگیری بیشتر توجه کنند.

همکاری با والدین: همکاری موثر با والدین نیازمند درک عمیق از اختلالات یادگیری است تا مربیان و والدین با همکاری مؤثرتری برای پشتیبانی از کودکان اقدام کنند.

حمایت روانشناختی: اطلاعات بیشتر مربیان در زمینه اختلالات یادگیری می‌تواند به ایجاد محیط روان‌شناختی حمایت‌آمیز و افزایش اعتماد به نفس کودکان کمک کند.

ارتباط اثر بخش با متخصصین: آشنایی مربیان با اختلالات یادگیری می‌تواند به ارتباط مؤثرتر با متخصصین و درمانگران کمک کند.

انواع اختلالات یادگیری: 

-اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی ADHD

در کودکان به علت نقص در کنترل توجه و حرکت شناخته می‌شود. تشخیص آن نیاز به مشاهده و ارزیابی توسط متخصصین از قبیل روانشناسان و پزشکان دارد. در کلاس مهدکودک، مراقبت‌های توجیهی و نظارت دقیق ممکن است به تشخیص کودکان مبتلا به  ADHD  کمک کند. عوامل تشکیل‌دهنده ADHD شامل ژنتیک، محیط زندگی، و نواقص در عملکرد مغزی هستند. مربیان مهدکودک می‌توانند با توجه به این ویژگی‌ها، راهکارهایی اعمال
کنند تا یادگیری برای این کودکان بهتر به نتیجه برسد.

تشخیص ADHD در کلاس درس

1. نقص توجه:
     – عدم توانایی در تمرکز بر یک فعالیت به مدت زمان طولانی.
     – فراموشی مکرر در انجام وظایف یا پروژه‌ها.
2. بیش‌فعالی:
     – حرکات بیش از حد فیزیکی یا رفتارهای بی‌قاعده.
     – سختی در نشستن به طور آرام و ثابت.
3. نقص در سازماندهی و مدیریت زمان:
     – مشکل در برنامه‌ریزی و اجرای وظایف با توجه به زمان.
     – ناتوانی در انجام وظایف چندگانه به طور متوالی.
4. مشکلات اجتماعی:
     – دشواری در حفظ دوستی با دیگر کودکان.
     – رفتارهای خشونت‌آمیز یا عدم تطابق با  قوانین اجتماعی.
5. مشکلات تحصیلی:
     – ناتوانی در انجام وظایف تحصیلی.
     – عدم توانایی در پیگیری درس‌ها و درک مطالب درسی.
6. حرکات بیش‌از اندازه:
     – حرکات غیرضروری و زیاد، مثل ناگهانی بلند شدن از محل نشستن
7. حساسیت به تحریکات محیطی:
     – آسیب‌پذیری بیشتر به تحریکات محیطی مثل صداها یا نورهای متغیر

روش مواجهه با کودک دارای اختلال نقص توجه و بیش‌فعالیADHD

در مواجهه با کودکان ADHD اختلال کمبود توجه و بیش‌فعالی  در محیط مهد کودک، استفاده از راهبردهای تخصصی می‌تواند به کاهش مشکلات رفتاری و تقویت مهارت‌های اجتماعی این کودکان کمک کند. در اینجا برخی از توصیه‌هایی که مربیان و معلمان مهد کودک می‌توانند به کار ببرند شامل موارد زیر است:

1.ساختار و روتین: روز کودک را با ساختار و روتین منظم پیش ببرید. ساختار منظم به فرزندان ADHD کمک می‌کند تا بدانند چه انتظاراتی از آن‌ها می‌رود.

2.مطالب واضح و مختصر: به زبان ساده و روشن صحبت کنید و دستورالعمل‌ها را به قسمت‌های کوچک تقسیم کنید تا کودک بهتر بتواند آن‌ها را درک و دنبال کند.

3.تشویق و تقویت مثبت: به جای تمرکز بر رفتارهای منفی، روی تقویت رفتارهای مطلوب مانند نشستن آرام یا به پایان رساندن یک وظیفه تمرکز کنید.

4.فعالیت فیزیکی: اطمینان حاصل کنید که فرصت‌هایی برای بازی و تحرک وجود دارد تا کودکان انرژی خود را به شیوه‌ای سازگار تخلیه کنند.
5. همکاری با والدین: کار کردن با والدین برای ایجاد ثبات بین خانه و مهدکودک بسیار مهم است.  از آن‌ها درخواست کنید تا در مورد استراتژی‌های موثری که در خانه به کار می‌برند اطلاعاتی به شما بدهند.

6. تنظیم محیط: کاهش تحریکات بصری و صوتیاضافی در کلاس می‌تواند به کودکان ADHD کمک کند تا بهتر تمرکز کنند.
   7. مهارت های اجتماعی:  از فعالیت‌های گروهی برای آموزش دادن نوبت گیری، به اشتراک گذاشتن و حل کردن مشکل حق تقدم استفاده کنید.
   8. زمان استراحت:  کودکان با ADHD گاهی اوقات به زمان کوتاهی برای استراحت نیاز دارند تا دوباره  متمرکز شوند.

-اختلال یادگیری نارسایی توجه  ADD

یک اختلال رفتاری و نورولوژیک است که معمولاً در دوران کودکی آغاز می‌شود و به مشکلات در توجه، کنترل اندیشه، و حفظ نظم در زندگی روزمره منجر می‌شود. این اختلال به عنوان یک زیرمجموعه از اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) نیز شناخته می‌شود. کودکان با اختلال یادگیری نارسایی توجه (ADD) ممکن است نشانه های مختلفی در کلاس درس اظهار کنند. این نشانه‌ها می‌توانند بر اساس  ویژگی‌های هر فرد متفاوت باشند، اما برخی از علائم رایج عبارتند از:

تشخیص   ADD در کلاس درس
1. عدم تمرکز:   کودکان با ADD معمولاً مشکل در حفظ تمرکز و توجه به درس‌ها یا فعالیت‌های کلاسی دارند. آنها ممکن است به سرعت از توجه خود منحرف شده و دشواری در حفظ تمرکز برای مدت طولانی داشته باشند.

2. اهمال وظایف: کودکان با ADD ممکن است دشواری در شروع و تکمیل وظایف داشته باشند. این اهمال می‌تواند در انجام تکلیف‌های مدرسه و حتی وظایف خانگی نیز ظاهر شود.

3.ناتوانی در مدیریت زمان:  کودکان با ADD معمولاً دشواری در تقسیم و مدیریت زمان را تجربه می‌کنند و ممکن است به طور متناوب کارها را به تأخیر اندازند.

4. تشتت توجه: آنها ممکن است در مواقعی که تمرکز نیاز است، تشتت توجه زیادی داشته باشند. این می‌تواند به دلیل تحریک‌های محیطی یا اندازه‌ی زیادی از وظایف مختلف باشد.
   5. فراموشی: کودکان ممکن است به سرعت اطلاعات را فراموش کنند، از جمله جزئیات مهم درسی یا دستورالعمل‌های داده شده.

3.ناتوانی در گوش دادن:  ممکن است به دلیل ناتوانی در تمرکز، کودکان با ADD  مشکل در گوش دادن به توضیحات معلم یا دیگران داشته باشند.

روش مواجهه با کودک دارای اختلال نارسایی توجه ( ADD)

با اینکه در تشخیص، دو اختلال  ADD , ADHD   متفاوت هستند در روش مواجهه با کودک، مشابه اند. برای دانستن این موضوع به اختلال پیشین رجوع کنید.

-اختلال خواندن (دیسلکسیا)

اختلال خواندن در کودکان، که اغلب به عنوان دیسلِکسیا شناخته می‌شود، یکی از انواع اختلالات یادگیری است که نحوه پردازش زبانی در مغز را تحت تأثیر قرار  می‌دهد. کودکان  مبتلا  به دیسلِکسیا ممکن  است در تشخیص حروف و کلمات، خواندن با سرعت و دقت،  و درک متون خوانده شده مشکل داشته باشند.
با پیگیری، حمایت و استراتژی‌های مناسب، کودکان مبتلا به Dyslexia  می‌توانند در مهارت‌های خواندن  پیشرفت کنند و موفق شوند.

تشخیص   Dyslexia  در کلاس درس
دشواری در تشخیص یا نام گذاری حروف و صداها

مشکل در یادگیری الفبا، اعداد، رنگ‌ها، اشکال و روزهای هفته

دشواری در به یاد سپاری ترتیب، دستور و جزئیات

تأخیر در سطح خواندن نسبت به دیگر همسن‌ و سالان

اجتناب از فعالیت‌هایی که به خواندن نیاز دارند

مشکل در هجی کردن کلمات و مشکل در خواندن کلمات جدید

مشکلات دستوری زبان و درک مطالب خوانده شده
نیاز به زمان بیشتر برای انجام تکالیف نوشتاری یا خواندن
روش مواجهه با کودک دارای اختلال در خواندن Dyslexia

ارزیابی و تشخیص تخصصی:
ارزیابی‌های تخصصی توسط یک متخصص آموزشی می‌تواند به شناسایی حضور دیسلکسیا کمک کند.

درمان ها و آموزش مناسب:

استفاده از منابع و کلاس‌های درسی طراحی شده برای کودکان با اختلال خواندن که ممکن است شامل روش‌های مبتنی بر چند حسی، دستور زبان ساختاری یا تکرار و تمرین متداول باشد.

تقویت خانه:
والدین باید زمان بگذارند تا در خانه با کودک کار کنند، کتاب‌های داستان بخوانند و بازی‌های آموزشی انجام دهند.

فناوری‌های کمکی:
استفاده از نرم‌افزارها و ابزارهای کمکی مانند کتاب‌های صوتی، برنامه‌های درسی خواندن، و دیگر فناوری‌های تسهیل‌کننده.

حمایت عاطفی:
فراهم کردن یک محیط عاطفی پشتیبان که در آن کودک احساس امنیت کند و از تلاش‌هایش قدردانی شود بسیار مهم است.

تعامل با متخصصان:
متخصصان آموزشی، روانشناسان و سایر متخصصان می‌توانند در طراحی برنامه آموزشی فردی و استراتژی‌های مداخله مفید باشند.
-اختلال حرکتی توسعهای  (Developmental Coordination Disorder – DCD)
که گاهی به عنوان اختلال مهارت‌های حرکتی شناخته می‌شود، یک وضعیت مزمن است که در آن کودکان دارای مشکلات عمده در به دست آوردن مهارت‌های حرکتی و هماهنگی دارند که بر عملکرد روزانه آن‌ها تأثیر می‌گذارد.
تشخیص   DCD در کلاس درس
تشخیص  اختلال حرکتی  توسعه‌ای (DCD )  در  مهد کودک می‌تواند چالش ‌برانگیز  باشد، زیرا کودکان در  این سن هنوز  در حال توسعه و رشد مهارت‌های حرکتی  هستند  و تفاوت‌های فردی زیادی  در سرعت پیشرفت آن‌ها  وجود دارد. با این حال، معلمان و پرسنل مهد کودک که مدت  زمان طولانی را با  کودکان سپری می‌کنند،  ممکن است نخستین کسانی باشند که نشانه‌های هشدار  دهنده‌ای مانند تأخیر در توسعه مهارت‌های حرکتی را  احساس می‌کنند. اقدامات زیر ممکن است در شناسایی احتمالی DCD  در کودکان مهدکودک کمک‌کننده باشند:
نحوه واکنش کودک در بازی‌های گروهی: مراقبت برای دیدن مشکلات در حرکات نرمال نظیر دوچرخه سواری، پریدن، دویدن یا بالا رفتن از پله‌ها.

بررسی مهارت‌های موتوری دقیق: استفاده از معیارهای توسعه‌ای استاندارد برای ارزیابی اینکه آیا کودک در پیشرفت حرکتی خود با تأخیر مواجه است یا خیر.
مقایسه با معیارهای توسعه‌ای: توجه به مشکلات در مهارت‌های  دقیق مانند دستکاری اسباب بازی‌های ریز، نقاشی، بریدن با قیچی یا نوشتن.
نظارت بر مهارت‌های حرکتی: کودکان با DCD ممکن است از مشارکت در بازی‌های گروهی که شامل توپ هستند بپرهیزند یا در آن‌ها مشکل داشته باشند.

گفتگو با والدین: صحبت با والدین درباره توانایی‌ها و چالش‌های حرکتی در خانه و مقایسه آن‌ها با آنچه در محیط مهد کودک مشاهده می‌شود.
مواجهه با کودک دارای اختلال حرکتی توسعهای (DCD)  

آموزش و هوشیاری: مطمئن شوید که کلیه کارکنان مهدکودک درباره DCD و چگونگی تأثیر آن بر کودک آگاه هستند. 

ارزیابی فردی: هر کودک با DCD نیازمند یک برنامه حمایتی منحصر به فرد استکه می‌تواند با کاردرمانی و مشاوره توسعه‌ای تدوین شود.

تغییر محیط: اطمینان حاصل کنید که محیط کلاس درس و فضای بازی برای کودکان با مشکلات حرکتی مناسب است و اگر نیاز است، تغییراتی ایجاد کنید.
استراتژی‌های دستیاری مخصوص: استفاده از وسایل کمکی یا تکنولوژی که می‌تواند کمک کند کودک راحت‌تر به مهارت‌های خاص دست یابد.
انعطاف‌پذیری در زمان‌بندی: ارائه زمان بیشتر برای کامل کردن فعالیت‌ها یا تغییر فعالیت‌ها برای اطمینان از درک و توانایی تکمیل آن‌ها توسط کودک.

فراهم کردن توانبخشی: برنامه‌ریزی مداخله‌های منظم با فیزیوتراپیست‌ها و کار درمانیست‌ها برای حمایت از توسعه مهارت‌های حرکتی کودک.

اختلال پردازش حسی  (Sensory  Processing   Disorder – SPD)
که در آن کودک دشواری در پردازش محرک‌های حسی دارد.  این اختلال می‌تواند بر بینایی، شنوایی، لامسه، چشایی یا بویایی تأثیر بگذارد و در
نتیجه باعث واکنش‌های غیر معمول یا شدید به محرک‌هایی که اغلب برای دیگران ناراحت کننده نیستند، می‌شود.
تشخیص   SPD در کلاس درس
تشخیص اختلال حسی در کودکان، به خصوص در مهد کودک، می‌تواند چالش برانگیز باشد، زیرا رفتارهای مربوط به این اختلال ممکن است با توجه به محیط  و فعالیت‌های روزانه  متغیر  باشند. با  این حال، معلمان و مربیان مهد‌کودک می‌توانند برای  شناسایی نشانه‌ها و ارجاع  والدین به متخصصین برای ارزیابی دقیق، نقش مهمی ایفا کنند.

مشاهده رفتار کودک: مربیان می‌توانند رفتار کودکان را در زمان‌های مختلف و در فعالیت‌های متنوع مشاهده کنند تا متوجه واکنش‌های آن‌ها به محرک‌های حسی مختلف شوند.

یادداشت نمونه های رفتار کودک: ثبت مثال‌های خاص از رفتار کودک، مانند نحوه پاسخ‌دهی به لمس یا صداها، می‌تواند به شناسایی الگوهای مشکل‌ساز کمک کند.

گفتگو با والدین: مربیان  باید با والدین در مورد هر گونه نگرانی‌هایی که ممکن است در خصوص رفتار کودک در مهد کودک دارند گفتگو کنند و ببینند آیا رفتار مشابهی در خانه مشاهده می‌شود یا خیر.

روش مواجهه با کودک دارای اختلال پردازش حسی (SPD)  

استفاده از ابزارهای کمک حسی: مانند بالش‌های وزنی، صندلی‌های ارتعاشی، یا اسباب‌بازی‌های واکنش حسی که به کودک کمک می‌کنند تا تحریک‌ها را بهتر مدیریت کنند.

توجه به نیازهای فردی: هر کودک منحصر به فرد است و ممکن است به محرک‌های حسی به شکل متفاوتی واکنش نشان دهد بنابراین، نیازهای فردی هر کودک باید شناسایی و به آن‌ها پاسخ داده شود.

تمرینات تنظیم حسی: برای کمک به کودکان بدون اعمال فشار برای کنار آمدن با تحریک‌هایی که ممکن است برای آن‌ها مشکل‌ساز باشد.
SLI (Specific  Language  Impairment)اختلال گفتاری

تشخیص SLI در کلاس درس
تأخیر در شروع صحبت: کودکان مبتلا به SLI  ممکن است دیرتر از سایر کودکان شروع به صحبت کنند.

ساختار جمله: آن ها ممکن است در ساختن جمله و ادای دستور زبان مشکل داشته باشن.

درک محتوای صحبت ها: ممکن است به راحتی نتوانند دستورالعمل ها و سوالات پیچیده تر را درک کنند.

بازی های نمادین و تخیلی: ممکن است در بازی های نمادین مانند بازی هایی که عروسک های تخیلی دارند دچار دشواری شوند.

تکرار و حرکات مکرر:  به دلیل محدودیت زبانی در بیان خود کلمات را تکرار می کنند.

روش مواجهه با کودک دارای  اختلال گفتاری (SLI)

برقراری ارتباط مثبت: به کودک نگاه کرده، در سطح چشم او باشید و با استفاده از زبان بدن مثبت، نشان دهید که به حرفهای او توجه دارید و علاقمند به شنیدن آنچه دارد میگوید، هستید.

کاهش فشار و انتظارات: به جای تأکید بر گفتار کامل، تاکید بر انتقال معنی داشته باشید. اجازه دهید کودک در زمان مناسب خود پاسخ دهد یا ایده‌ها را بیان کند.
وسعت دادن دامنه زبانی: از کتاب‌ها، شعرها، و داستان‌ها استفاده کنید تا واژگان کودک را گسترش دهید. سپس در مورد محتوا با کودک خود گفتگو کنید.
استفاده از نشانه‌های غیرکلامی: زمانی که با کودک صحبت می‌کنید، از زبان بدن، حرکات دست، و تصاویر استفاده کنید تا به کودک کمک کنید معانی را درک کند.
این موارد تنها چند نمونه از علائمی هستند که می‌توانند نشان دهنده SLI در کودکان در سنین مهد کودکی باشند. اگر این مشکلات بدون هیچ توضیح دیگری مانند کم شنوایی، آسیب مغزی یا اختلالات عمومی توسعه‌ای دیده می‌شوند، ارزیابی توسط متخصصین توصیه می‌شود تا بتوان به صورت مؤثر به این کودکان کمک کرد و موقعیت‌های یادگیری آن‌ها را بهبود بخشید.

-اختلال Dysgraphia

دیسگرافیا یک اختلال یادگیری است که بر بنیان‌های نوشتار تأثیر می‌گذارد.کودکان مبتلابه  دیسگرافیا  ممکن است در نوشتن حروف، کلمات و جملات با مشکل روبه‌رو شوند و اغلب خواندن آنچه نوشته‌اند برای دیگران دشوار است.

تشخیص  Dysgraphia
مشاهده مهارت‌های حرکتی ظریف: توجه به چگونگی استفاده کودک از ابزار نوشتن و ترسیم می‌تواند اطلاعاتی در مورد مشکلات احتمالی بدهد. کودکانی که با گرفتن مداد یا نگه داشتن کاغذ دچار مشکل هستند یا به سادگی نمی‌توانند خطوط را به دنبال کنند، ممکن است نیاز به ارزیابی بیشتر داشته باشند.
واکنش به تکالیف نوشتاری: کودکانی که از تکالیف نوشتاری اجتناب می‌کنند یا اضطراب نشان می‌دهند وقتی باید چیزی بنویسند، ممکن است با مشکلی دست و پنجه نرم می‌کنند.
ارتباط با زبان: معلمان باید به توانایی کودک در بیان افکار خود از طریق گفتار توجه کنند. دشواری در یافتن
کلمات یا ساخت جملات در گفتار ممکن است با دیسگرافیا در رابطه باشد.

ارزیابی تخصصی: اگر مربی یا والدین  نگرانی‌هایی دارند،  باید با یک  متخصص آموزشی یا یک روانشناس مدرسه مشورت کنند تا ارزیابی‌های دقیق‌تری انجام دهند.

روش مواجهه با کودک دارای اختلال نوشتاری
تشخیص اولیه: ارزیابی مهارت ‌های حرکتی ظریف کودکان، مانند نحوه گرفتن و استفاده از مداد و ابزار نوشتن و کار با خمیر بازی. 

محیط پشتیبان: فراهم کردن محیطی انعطاف‌پذیر و کم فشار که در آن کودکان به اکتشاف و آزمایش با نوشتن تشویق شوند، بدون ترس از اشتباه کردن.
تمرینات تقویتی: انجام فعالیت‌هایی که به تقویت عضلات دست و افزایش دقت حرکتی کمک می‌کنند. مانند مداد دست گرفتن، کشیدن خط از روی الگوی مشخص یا رنگ آمیزی.
با توجه به اینکه دیسگرافیا می‌تواند بر اعتماد به نفس و همچنین پیشرفت تحصیلی کودک تأثیر بگذارد، مهم است که مربیان و والدین به نشانه‌های اولیه حساس باشند و به طور مثبت با آن‌ها برخورد کنند و اگر لازم باشد به دریافت کمک متخصص اقدام نمایند.

اختلال حرکات چشمی OMD (Ocular Motor Dysfunction)

این اختلال می‌تواند بر توانایی چشم برای دنبال کردن اشیا متحرک، تمرکز بر یک نقطه ثابت، هماهنگی چشمینه (همکاری بین دو چشم) و یا تغییر تمرکز بین اشیائی که دور یا نزدیک هستند، تأثیر بگذارداختلال در حرکات چشمی ممکن است منجر به دشواری‌هایی در فعالیت‌هایی شود که نیازمند دقت چشمی هستند. تشخیص و درمان زودهنگام حیاتی است زیرا اختلالات حرکات چشمی می‌توانند تأثیر منفی بر پیشرفت تحصیلی و عمومی کودک داشته باشند. والدین یا مربیانی که نگران حرکات چشمی یک کودک هستند، باید با یک متخصص بینایی یا پزشک مغز و اعصاب مشورت کنند تا ارزیابی دقیق انجام شود و در صورت لزوم، یک برنامه درمانی به اجرا درآید.
تشخیص OMD

نشانه هایی از قبیل: مشکلاتی در خواندن مثل پرش یا حذف کردن کلمات و خطوط
سرگیجه یا تهوع هنگام خواندن
دشواری در تمرکز بر اشیاء که حرکت می‌کنند.
تکرار خطوط یا کلمات هنگام خواندن
دشواری در دنبال کردن اشیاء بدون سرگردانی سر
اختلال در بازی‌ها یا فعالیت‌هایی که نیاز به تخمین فاصله دارند، مانند ورزش های توپی

روش مواجهه با کودک دارای اختلال چشمی

تطبیق محیط: ممکن است نیاز باشد که تنظیمات خاصی در کلاس درس انجام شود، مانند نزدیکتر کردن کودک به تخته، ارائه کپی از یادداشت‌ها یا استفاده از کتاب‌های با حروف بزرگتر

امکان استراحت چشمی: استراحت دادن به چشم در بهبود عملکرد چشم بسیارکمک کننده است.

وسایل کمکی: استفاده از وسایل کمک دید، مانند عینک‌ها یا فیلترهای برای مانیتور،که به کاهش فشار بر روی چشم کمک می‌کنند.
درمان این اختلال به نوع و شدت آن بستگی دارد و ممکن است شامل تمرین‌های تقویت حرکات چشم، کاردرمانی و گاهی اوقات استفاده از عینک‌های مخصوص یا لنزهای تماسی باشد. یک برنامه درمانی موثر اغلب به بهبود عملکرد چشمی در کودکان منجر می‌شود و می‌تواند به بهبود مهارت‌های خواندن و یادگیری کمک کند.

اختلال پردازش اطلاعات (Information Processing Disorder – IPD) 

اختلال پردازش حسی یا اطلاعاتی که گاهی به عنوان اختلال پردازش حسی هم شناخته می‌شود،به مجموعه‌ای از مشکلات گفته می‌شود که در آنها مغز نمی‌تواند بطور مناسب اطلاعات دریافت شده از طریق حواس پنجگانه را پردازش یا تفسیر کند. پردازش شنوایی:     دشواری در درک و معنی‌دار کردن صداها، مخصوصاً در محیط‌های پر سروصدا.
پردازش بصری:   مشکل در درک و پردازش اطلاعات دیداری.
پردازش لامسه:   حساسیت بیش‌ازحد یا کم‌ازحد به تماس فیزیکی، بافت‌ها یا دما.
پردازش موقعیت بدنی و حرکت:  دشواری در درک موقعیت بدن یا حرکت، که ممکن است  بر تعادل و ظرافت حرکتی تأثیر بگذارد.
پردازش مزه و بو:  چالش‌های مرتبط با چشمها و بافت‌های غذایی و یا حساسیت دشوار به بوها